Een druppeltje waarheid
satsangfragment
Appels pluk je niet in maart
Ook al denk je dan van niet, je ziet alleen het Zelf. Iedere keer bewijzen jullie dat hier. Jullie zijn een geweldige guru. In wat voor staat verkeer je nu?
Als je constateert dat deze staat van zijn je bevalt - omdat ie vrede is bijvoorbeeld – dan weet je wat je te doen staat: zorgen dat je in die staat bent, er in blijft, dat niets meer je er uit kan halen… That’s it.
Satsang – je weet het misschien nog wel – betekent ontmoeting met waarheid. Als die ontmoeting er is, is er no mind, no problem, just peace. Daarom ga je naar satsang, om dat weer te weten: “oh ja, zó!”
En vervolgens ga je naar huis en ga je weer moeilijk doen. Ok. Dan ken je het verschil. Dat is handig.
Die schijnfiguur – die je dan weer denkt te zijn – die moeilijk doet, zal zich moeten inspannen om in die staat van vrede te komen, die hij kent van satsang. That’s what you got to do, als je hier weer uit gaat tenminste. Als je hier niet meer uit gaat, hoef je niets meer te doen.
Die hele beweging, die hele sadhana, die hele practice om in die staat te komen, te blijven en om te schijnen als Dat, is in feite een schijnbeoefening, want er is niets anders dan the perfect state. Feitelijk, in het echt, eigenlijk, in werkelijkheid. Al het andere is imagination. Die dingen worden nog eens benadrukt als het je zogenaamd slecht gaat, die ‘je’ die je niet bent. Een geradbraakt lichaam, een overbelast systeem bijvoorbeeld. Dat is perfect, geweldig, dan kun je er heel goed achterkomen dat je dat dus niet bent. Alles doet zeer, maar Ik vindt het een totaal raadsel waar hij het over heeft. De body-mind is aan het lijden, maar Ik niet. En als body-mind in de gaten krijgt dat het helemaal niet om body-mind gaat, gaat het meteen een stuk beter. Dan gebeuren de dingen natuurlijk, komt er op een heel natuurlijke wijze op allerlei niveaus hulp voor die body-mind. Want blijkbaar moet die in stand gehouden worden, anders zou er geen hulp gekomen zijn. Want alles wordt geregeld. Als de houdbaarheidsdatum verstreken zou zijn…
Door van alles en nog wat in ons zogenaamde leventje, wordt precies aangereikt wat nodig is om dingen duidelijk te maken. Het duwt aspecten naar voren, die dan aan het licht komen, zaken waar je ‘nog niet aan toegekomen was’. Waar het de tijd simpelweg nog niet voor was. ‘Appels pluk je niet in maart’… Het ego heeft daar soms moeite mee, die wil dat dan wèl. Dan krijg je òf van die belegen dingen, òf je zit nog niet eens bestaande bloesems te vreten. Dat voedt ook niet echt, èn het is lullig voor de bijen. Maar als je gewoon jeZelf bent – waar er maar één van is, daarom heet het ook wel hèt Zelf – maakt het geen donder uit. Jij gaat vooraf aan het opkomen van de zon, het ondergaan ervan, de komst van de herfst, dan de winter – hoewel… - het verschijnen van de lente… Het tot bloei komen van een body-mind, het weer aftakelen ervan, het heeft geen dònder te maken met wat je bent. Helemaal niks! Net zo min als jij nu iets te maken hebt, met waar je vorige week over lag te dromen. Dat heeft je niet veranderd, niet verbeterd, niet verslechterd, het heeft je niet eens aangeraakt. Al roept het denken soms andere dingen. Je moet weten wat Je Bent. En niet een beetje, maar grondig, onwankelbaar!
En dat wil je ook. Zelfs de geest wil dat op een gegeven moment. De geest die aanvankelijk alleen controle en macht wilde, die wil dan alleen nog maar vrede, die wil stralen. Gewoon onbelemmerd, onvoorwaardelijk , onafhankelijk, omdat ie dat is. En dus dwingen de uiterlijke omstandigheden – de gebeurtenissen in je leven – je uiteindelijk om die geest naar binnen te richten. Aanvankelijk aarzelend wellicht, heel eventjes, maar gaandeweg steeds meer. Totdat je realiseert dat je het Zelf bent.
| home |